Galit na naglalakad si Thea patungo sa University Gymnasium. Bilang isa sa mga leaders ng cheerleading squad, kailangan niyang ilabas ang inis niya sa pamamagitan ng pag-eensayo. Pagdating sa practice room, buti na lang at wala pang masyadong tao. Agad siyang nagpalit ng kaniyang practice gear at nagsimulang mag-stretching nang madiin, pilit na iwinawaksi sa isip ang mapanirang ngisi ni Liam.
"Engineering problems, kaya ko. Physics, kaya ko. Pero 'yung lalaking 'yun? Iba 'yung level ng stress!" gigil niyang bulong habang nag-s-split.
Biglang bumukas ang pinto ng practice room nang may malakas na kalabog. Pumasok si Liam na may dalang isang supot ng burger at isang bote ng malamig na tubig. Pero dahil si Liam ito, hindi siya pumasok nang tahimik—pumasok siya habang nag-i-strum ng kaniyang dalang gitara, na tila ba may sariling background music.
"Heto na ang 'Greatest Apology' ng taon," kanta niya sa isang malat at mapaglarong tono habang naglalakad palapit kay Thea.
"Liam! Practice room 'to, hindi concert hall! Paano ka nakapasok dito?" singhal ni Thea habang tumatayo at pinupunasan ang pawis.
Tumigil si Liam sa pagtipa ng gitara at inilapag ito sa bench. Inabot niya ang supot ng pagkain. "Baka kasi maging 'hungry dog' ka na naman sa susunod nating session, mahirap na. Mas nakakatakot ka kapag gutom."
"Kung nandito ka para asarin na naman ako, please lang, umalis ka na," sabi ni Thea, pero hindi niya maitatago ang bango ng burger na nagpapalamig sa kaniyang ulo.
"Look, Teach..." Lumapit si Liam, at sa pagkakataong ito, wala ang mapanuksong ngiti. "Sorry na. Okay? Alam ko, sumobra ako sa canteen. Masyado lang akong nasanay na 'yun ang paraan para mapansin ng mga tao."
Napatitig si Thea sa kanya. "Bakit kailangan mong gawin 'yun? You're smart, Liam. Nakita ko 'yun sa library. Hindi mo kailangang magpanggap na wala kang kwenta para lang mapansin."
Nag-iwas ng tingin si Liam at naupo sa sahig, sa tabi ng sapatos ni Thea. "Sa pamilya namin, si Kuya ang 'Good Son.' Siya ang matalino, siya ang musician, siya ang paborito ng lahat. Ako? Ako 'yung ligaw na bala. I figured, if I can't be the best, I might as well be the most annoying."
Lumambot ang puso ni Thea. Sa kabila ng pagiging maangas, may sugat pala itong itinatago. Naupo rin si Thea sa tabi niya, sapat ang distansya pero ramdam ang presensya ng isa't isa.
"Hindi mo kailangang maging katulad ni Lucas para maging special, Liam," mahinahong sabi ni Thea.
Tumingin si Liam sa kanya, isang seryosong titig na tila ba binabasa ang kaluluwa ni Thea. "Talaga? Pero siya pa rin ang gusto mo, 'di ba?"
Natahimik si Thea. Hindi niya alam kung paano sasagot nang hindi nagsisinungaling.
Biglang tumayo si Liam at ibinigay ang burger. "Kainin mo 'yan. Huwag kang mag-alala, gagawin ko ang assignment ko. Pero huwag mong asahan na magiging 'mabait' na tutee ako overnight. Boring 'yun."
Bago lumabas, huminto si Liam sa may pinto. "And by the way, Thea... bagay sa 'yo ang nakatali ang buhok. Mas nakikita ko 'yung mukha mo kapag naiinis ka sa akin."
Mabilis na lumabas si Liam, iniwan ang isang natitigilang si Thea na hawak ang burger. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, ang kape na ipinangako ni Lucas ay tila nalamangan na ng simpleng burger na dala ng pasaway na si Liam.
Kinabukasan, tila nasa cloud nine si Thea. Habang naglalakad siya sa quadrangle, nakita niya si Lucas na naghihintay sa kanya malapit sa Engineering building.
Suot nito ang kaniyang white button-down shirt na nakatupi hanggang siko, at sa sikat ng araw, mukha siyang bida sa isang classic movie.
"Thea!" kaway ni Lucas. "Remember the coffee treat? I have a better idea."
"A-ano 'yun, Lucas?" tanong ni Thea, pilit na pinapakalma ang kaniyang puso.
"The University Orchestra is having a Formal Gala this Friday. It's a benefit concert, and as my tutorial partner, I’d love for you to be my guest. May extra ticket ako. What do you think?"
Halos himatayin si Thea sa tuwa. "Gala? As in... formal dress? Of course, Lucas! I’d love to go!"
"Great. I’ll be performing a solo piece. It would mean a lot if you were there," nakangiting sabi ni Lucas bago tuluyang magpaalam para sa kaniyang klase.
Ang Gabi ng Gala
Ang gabi ng Gala ay balot ng karangyaan. Ang disenyo ng hall ay puno ng kristal na chandelier na nagpakinang sa mga kasuotan ng mga piling bisita. Si Thea, suot ang isang simpleng beige na floor-length gown na bumagay sa kanyang kulay, ay bahagyang kinakabahan habang naghihintay sa pagsisimula ng programa.
Nang makahanap siya ng upuan sa unahan, inayos niya ang kanyang sarili at hinintay si Lucas na lumabas sa stage.
Pero bago pa man magsimula ang introduksyon, naramdaman niyang may lumingon at naupo sa bakanteng upuan sa kanyang mismong tabi.
Amoy ng pamilyar na pabango—peppermint at leather, pero sa pagkakataong ito ay may halong expensive musk.
"Liam?! Anong ginagawa mo rito?" halos pabulong na sigaw ni Thea, ang mga mata ay nanlalaki sa gulat.
Inayos ni Liam ang kulyar ng kanyang itim na tuxedo. Ang gulo-gulong buhok nito kanina ay maayos na ngayong naka-istilo pabalik, na naglantad sa kaniyang matikas na panga at matatalas na mata.
"Diba Orchestral concert 'to? Mag-pe-perform si Kuya, in-invite niya ako... hindi ba pwede 'yun?" wika ni Liam nang may bahagyang ngisi, pero bakas ang kakaibang kaba sa kaniyang boses.
Napatigil si Thea. Hindi siya nakasagot agad dahil tila nawala siya sa kaniyang sarili habang tinititigan ang binata.
Sanay siya na makita itong naka-leather jacket, gulo-gulo ang hitsura, at laging may dalang gitara.
Pero ngayon, sa suot nitong pormal, tila nag-iba ang aura nito. Mas lalong tumikas ang anyo ni Liam, at hindi maitatanggi ni Thea na sobrang gwapo nito sa ganitong ayos.
"Huy," pukaw ni Liam dahil napansin ang pagtitig ng dalaga. Lumapit siya nang bahagya sa tenga ni Thea at bumulong, "Ang gwapo ko noh? Sabi ko na nga ba, bibigay ka rin."
"Feeling..." mabilis na bawi ni Thea sabay iwas ng tingin, kahit ang totoo ay mabilis na naman ang tambol ng kaniyang puso.
"Akala ko ba ayaw mo sa mga ganitong 'boring' na event?"
"Sabi ko lang 'yun," kibit-balikat ni Liam. "Pero kapatid ko 'yung tutugtog sa harap. Kahit ganoon 'yun, support pa rin ako."
Maya-maya pa ay bumukas ang mga ilaw sa gitna ng stage at lumabas si Lucas bitbit ang kaniyang violin. Nagkaroon ng matinding katahimikan sa loob ng hall. Nang magsimulang humaplos ang bow sa kwerdas, isang napakagandang melodiya ang bumalot sa buong silid.
Napansin ni Thea na habang tumutugtog si Lucas, unti-unting nawala ang ngisi sa mukha ni Liam.
Ang kaniyang mga mata ay nakapako sa kaniyang kuya—punong-puno ng paghanga, respeto, at isang klase ng emosyon na hindi mo aakalaing manggagaling sa isang rebeldeng tulad niya.
Bahagyang napangiti si Liam habang nanonood. Kitang-kita ni Thea ang paggalaw ng mga daliri ni Liam sa hangin, na tila ba sinasabayan ang bawat nota ng violin ni Lucas. Sa sandaling iyon, naramdaman ni Thea na kahit gaano pa sila magkaiba, ang musika ang nagdudugtong sa kanilang dalawa.
"Magaling siya, 'di ba?" bulong ni Thea habang nakatingin pa rin sa stage.
"Oo," maikling sagot ni Liam, pero ang boses niya ay walang halong biro. "Magaling talaga ang Kuya ko. Iba ang level niya."
Tumingin si Liam kay Thea, at sa ilalim ng malamlam na ilaw ng concert hall, nakita ni Thea ang katapatan sa mga mata nito. Hindi lang basta asaran ang namamagitan sa kanila; may mas malalim na pagkatao si Liam na unti-unti na niyang nasisilayan.
Aksara