Iminulat ko ang aking mga mata. Mas maayos na ang pakiramdam ko kaysa kanina. Kinuha ko ang cellphone ko at tiningnan kung anong oras. Mukhang oras na para kumain ako ng tanghalian. Binabalak ko na rin sanang pumasok sa eskwelahan dahil okay na naman ang pakiramdam ko pero mukhang hindi na kailangan dahil patapos na rin ito. Hihiram nalang ako ng notes kay Maggie.
Mabilisang pagluluto lang ang ginawa ko at kumain. Muli kong naalala ang mga pinag-usapan namin ni Azrael. Hindi pa rin ako makapaniwala, na simula una ko siyang makilala ay isa na palang anghel ang kausap ko. Nakakapagtaka lang na ang lamig ng mga matang mayroon siya. He’s still nice, though.
Sila Xaph kaya? Sila Jinni? Iyong iba? Mga anghel din kaya sila? Parte rin kaya sila ng archangels? I mean, hindi naman ako pamilyar sa mga pangalan ng mga anghel. Ang naaalala ko lang ay iyong madalas kong marinig noon sa bahay-ampunan tuwing binabasa ng mga matatanda ang mga aklat nila sa harap namin—Michael, Gabriel, Raphael, Uriel. Iyon lang. Hindi ko naman inisip noon na kakailanganin ko pang isaulo ang mga iyon dahil para sa akin ay mga kwento lamang ang lahat ng iyon. Mga pangalang nakasulat sa mga librong pinapabasa nila sa amin tuwing Linggo para daw hindi kami lumaking suwail.
Ngayon, isa sa mga pangalang iyon ang nag-aabot sa akin ng baso ng tubig kapag masama ang pakiramdam ko.
Hinugasan ko ang pinagkainan ko. Habang tumatakbo ang tubig sa gripo ay hindi mapigilan ng utak kong mag-isip. Xaphania. Zera. Muriel. Levi. Daimon. Jinni. Kung anghel si Azrael, dapat lang naman na ganoon din sila, hindi ba? Iisa ang tinitirhan nila. Iisa rin ang sinasabi nilang dahilan kung bakit nila ako pinoprotektahan.
Pinunasan ko ang kamay ko sa tuwalya at bumalik sa kwarto. Kinuha ko ang cellphone ko at naupo sa gilid ng kama.
Ilang segundo akong nakatitig lang sa screen bago ko naisipang mag-type. Nakakatawa. Ako pa ang gagawa nito. Ako iyong taong buong buhay ay hindi naniwala sa mga bagay na hindi nakikita, ngayon ay hinahanap ang mga pangalan ng mga anghel sa internet na parang estudyanteng may ipapasang report bukas.
Pero kagabi ay may nakita akong lalaking may pakpak sa labas ng bintana ko, at kaninang umaga, sa loob mismo ng kwartong ito, muli kong nakita ang mga pakpak na iyon. Wala akong karapatang pagtawanan ang sarili ko ngayon.
Muriel ang una kong tinipa. Angel of July. Isa sa mga anghel na madalas banggitin sa mga lumang aklat. Bumuntong-hininga ako. Okay. Ganoon nga.
Sumunod si Zera. Wala akong nakuhang malinaw sa apat na letrang iyon kaya hinabaan ko—Zerachiel. Isa rin daw sa mga archangels. Napangiti ako nang kaunti. Kaya pala palaging nakataas ang baba niya. Kung totoo iyon, may karapatan naman siyang maging mataray.
Dalawa. Tama ang hinala ko. Baka nga nagpalit lang sila ng pangalan para hindi agad mahalata kung sino talaga sila, kagaya ng naisip ko kanina.
Xaphania naman ang sunod kong tinipa.
Nanatili ang daliri ko sa ibabaw ng screen habang binabasa ko ang lumabas.
Xaphan. Isang anghel na sumama sa paghihimagsik. Isa sa mga bumagsak. Sa mga naitala tungkol sa kanya, siya raw iyong nagmungkahing sunugin ang langit, at dahil doon ay itinapon siya kasama ng iba pa.
Naramdaman ko ang panlalamig ng mga kamay ko.
Hindi. Baka magkaiba lang. Iba ang Xaphania sa Xaphan. Marami namang pangalan sa mundo na magkatunog pero walang kinalaman sa isa’t isa. Nagse-search lang ako sa cellphone; hindi ito ebidensya.
Ganoon pa man ay hindi ko naitigil ang daliri ko.
Levi. Leviathan. Isa sa pitong prinsipe ng impyerno.
Daimon. Daemon. Demonyo.
Jinni. Jinn. Mga nilalang na gawa raw sa apoy na walang usok. Hindi anghel. Kailanman ay hindi sila naitala bilang anghel.
Nabitawan ko ang cellphone ko sa kama. Umatras ako hanggang sumandal ang likod ko sa headboard at doon lang ako huminga nang maayos. Ang bilis ng tibok ng puso ko—hindi dahil sa takot, o baka takot nga, hindi ko na alam. Nagkakahalo-halo na ang lahat ng nararamdaman ko ngayon.
Kinuha kong muli ang telepono. May isa pang pangalang gusto kong hanapin at hindi ko alam kung bakit ko pa ginagawa ito kung ang bawat sagot na nakukuha ko ay lalo lang nagpapabigat sa dibdib ko.
Sitri.
Isang prinsipe. Isa sa mga tinatawag nilang pitumpu’t dalawa. Nakasulat pa roon kung ano ang hitsura niya at kung ano ang kaya niyang gawin, at hindi ko na iyon binasa hanggang dulo dahil hindi ko na kaya.
Pito.
The Seven Royalties.
Ganoon nila ipinakilala ang sarili nila sa akin noong gabing iyon sa hapunan. We are the Seven Royalties of this palace, Lucienne. Akala ko noon ay pang-negosyo lang ang salitang iyon. Isang magarbong tawag sa pitong may-ari ng isang magarbong gusali. Hindi ko inisip na may ibang kahulugan pala iyon.
Naalala ko rin ang sinabi ni Daimon noong gabing iyon. We won’t dare touching you. We don’t want to get exiled. Tumawa lang ako noon sa loob-loob ko dahil akala ko ay biro. Sino ba naman ang mae-exile sa panahon ngayon? Saan naman siya itataboy? Sa ibang bansa?
Hindi pala.
At si Jinni. Until the day you meet him, we are your family. Iyon iyong salitang bumabagabag sa akin nang gabing iyon sa roof deck pero hindi ko na naitanong dahil itinaas na niya agad ang baso niya. Him. Kanina lang, ganoon din ang sinabi ni Azrael. Sa tamang oras, dadalhin kita sa kanya. Ihaharap kita sa kanya.
Sino ba talaga ang “kanya” na iyon?
May kumatok sa pinto ng unit ko.
Napalundag ako sa kama. Ilang segundo muna akong hindi gumalaw bago ko piniling tumayo at lumapit sa pinto. Habang naglalakad ako ay wala akong ibang naiisip kundi ang mga pangalan.
Si Sitri ang nasa labas, may hawak na maliit na paper bag.
“Ms. Lucienne,” magalang niyang bati sa akin. “Pinabibigay po ito ni Sir Azrael. Hindi raw po kayo pumayag na pabilhan ng gamot kaninang umaga, kaya nagpabili na lang po siya nang hindi na kayo tinatanong.”
Kinuha ko iyon mula sa kanya. Magaan lang ang bag. Sinilip ko ang laman—gamot sa sakit ng ulo at dalawang bote ng tubig na may electrolytes.
“Salamat,” sabi ko.
Hindi pa rin nawawala sa isip ko ang mga nabasa ko kaya tiningnan ko si Sitri nang mas matagal kaysa sa nakasanayan. Ordinaryo ang mukha niya. Malinis ang uniporme, maayos ang buhok, at may ngiting sanay na sanay nang ipakita sa mga taong pinaglilingkuran niya. Walang kakaiba. Walang kahit anong nagsasabing hindi siya tao.
“Sitri,” tawag ko sa kanya bago pa siya makatalikod.
“Po?”
Gusto kong itanong nang diretso. Anong ibig sabihin ng pangalan mo? Bakit ganoon ang pangalan mo? Pero hindi ko magawa. Hindi dahil natatakot ako sa sagot kung hindi dahil pakiramdam ko ay wala akong karapatang magtanong nang ganoon sa taong ni minsan ay walang ginawang masama sa akin.
“Matagal ka na bang nagtatrabaho para sa kanila?” iyon na lang ang lumabas sa bibig ko.
Ngumiti si Sitri. Iyong ngiting hindi nagbago kahit isang milimetro. “Matagal na po, Ms. Lucienne. Mas matagal pa po kaysa sa maiisip ninyo.”
Tumango ako. Wala na akong ibang naitanong. Nagpaalam siya at umalis.
Isinara ko ang pinto at sumandal doon habang hawak-hawak ko pa rin ang paper bag.
Kung hindi sila anghel, ano sila? At kung hindi sila anghel, bakit sila ang nag-aalaga sa akin? Bakit sila ang nagpapahatid ng gamot na tinanggihan ko? Bakit sila ang nabahala nang malamang kilala ko sina Sari? Bakit sila ang nag-sorry sa akin sa roof deck gayong wala naman silang dapat i-sorry?
Naupo ako sa sahig, nakasandal pa rin sa pinto.
Sa buong buhay ko ay walang gumawa sa akin ng ganoon. Hindi iyong mga taong nag-alaga sa akin sa ampunan na itinaboy din naman ako paglabas ng ika-labingwalong kaarawan ko. Hindi iyong mga taong nadaanan ko sa kalye. Kahit si Mr. Edwin, na siyang tumulong sa akin, ay hindi nagtagal.
Sila lang.
Kaya siguro ito ang totoong tanong—hindi kung ano sila, kung hindi kung pagkakatiwalaan ko ba sila kahit hindi ko alam kung ano sila.
Dati, napakadali ng sagot ko riyan. Huwag magtiwala. Iyon ang panuntunan ko simula pagkabata. Iyon ang nagligtas sa akin nang ilang beses. Pero ang panuntunan ding iyon ang nagpanatili sa akin sa dilim nang dalawampu’t apat na taon.
Tumayo ako at inilapag ang paper bag sa mesa. Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang thread ni Azrael. Iisang salita lang ang naka-save doon, walang emoji, walang kahit ano—Azrael, kagaya ng ini-type niya mismo noong gabing kinuha niya ang telepono ko sa harap ng kwarto ko.
Nag-type ako.
Me:
Pwede ba tayong mag-usap ulit? May itatanong ako. Hindi tungkol sa akin. Tungkol sa inyo.
Matagal ko iyong tinitigan bago ipinadala. Nang mapindot ko ang send ay ibinaba ko agad ang telepono na parang mainit iyon sa palad ko.
Lumapit ako sa bintana at hinawi ang kurtina. Maaraw. Walang kahit anong kakaiba sa labas—mga gusali, mga sasakyan, mga taong parang tuldok sa baba. Ito iyong bintanang pinagkitaan ko sa kanya kagabi.
Tumunog ang cellphone ko.
Azrael:
Bakit? May natuklasan ka?
Napatitig ako sa mensahe. Hindi pa ako nakakasagot nang pumasok ang isa pa.
Azrael:
Bago mo sagutin iyan, sagutin mo muna ito, Lucienne. Kung sabihin ko sa ’yo ang lahat ngayon din, pagkakatiwalaan mo pa rin ba ako?
Aksara