CHAPTER 7

KINAGABIHAN Ang kapaligiran sa loob ng dining hall ay kasing lamig ng sementong pader ng mansyon. Tanging ang tunog ng kubyertos na tumatama sa porselana ang pumapawi sa katahimikan, ngunit ang bawat kalansing ay tila babala ng isang paparating na unos. Sa kabisera, nakaupo si Lolo Ricardo na may madilim na ekspresyon. Ibinaba niya ang kanyang tinidor at tumingin nang diretso kay TJ. "Nalaman ko ang nangyari sa school mo kanina, TJ," panimula ng matanda. Ang kanyang boses ay mahinahon pero bakas ang awtoridad na nagpatahimik sa lahat. "Tinawagan si Ethan ng professor mo dahil tumatanggi kang mag-participate sa klase. Kaya ka pala iniuwi nang maaga." Huminga nang malalim si Lolo Ricardo, ang kanyang mga mata ay puno ng pagkadismaya. "Pangalawang beses na itong linggong ito. At unang araw mo sa unibersidad Therese Joyce. Kailan mo ba balak seryosohin ang buhay mo?" Bahagyang ibinaba ni TJ ang kanyang kutsara. Ramdam niya ang titig ni Ethan sa gilid niya, pero pinili niyang harapin ang kanyang lolo. "Lolo, ulit-ulit na lang kasi yung tinuturo ng professor na 'yun. Yung topic na diring-discuss niya, pang-first year lang 'yun. Nakakainip na." Isang sarkastikong tawa ang kumawala kay Ethan. "Seriously, TJ? Nakakainip?" Napalingon si TJ sa abogado, na ngayon ay nakasandal sa kanyang upuan habang nakataas ang isang kilay. "Kung ganoon kadali sa iyo ang lahat, bakit hindi mo man lang magawa nang tama sa akin yung pag-IV insertion kanina?" hamon ni Ethan. Ang kanyang mga mata ay tila nanunukso, ipinapaalala ang nangyari sa study room kung saan naging mitsa ng tensyon ang kanilang paglalapit. Gusto sanang sumagot ni TJ. Gusto niyang isumbat na kaya lang naman siya nagkamali ay dahil sa presensya nito na nakaka-distract sa kanyang sistema. Pero bago pa siya makapagsalita, ang mariing boses ni Lolo Ricardo ang muling nangingibabaw. "Ayoko nang mauulit ito, TJ," wika ng matanda, bawat salita ay tila isang hatol. "Kung hindi mo kayang ayusin ang sarili mo, lubayan mo na ang pag-aaral mo. Hindi lang sarili mo ang sinisira mo sa bawat pagsuway mo." Tumayo si Lolo Ricardo, ang kanyang tindig ay kasing tigas ng apelyidong kanilang dala. "Isipin mo ang reputasyon ni Ethan bilang guardian mo, at ang pangalan ng pamilyang Silverio na pilit naming pinoprotektahan. Huwag mong hayaang ang isang pagkakamali mo ang maging mantsa sa lahat." Naiwan si TJ na nakatungo, ang kanyang pagkain ay hindi na nagalaw. Ramdam niya ang bigat ng pangalang Silverio, at ang mas mabigat na titig ni Ethan na tila naghihintay sa susunod niyang gagawin. Mabilis na tinapos ni TJ ang huling subo ng kanyang pagkain kahit halos wala na siyang malasahan. Ang bawat kalansing ng kanyang kubyertos ay tila musika ng kanyang pagrerebelde sa katahimikang bumabalot sa hapag. Hindi na siya nagpaalam; mabilis siyang tumayo at dumeretso sa hagdan, ang bawat hakbang ay mabigat at puno ng inis. Pagdating sa loob ng kanyang silid, padabog niyang isinarado ang pinto at isinandal ang kanyang likod doon. Ramdam pa rin niya ang hapdi ng mga salita ni Lolo Ricardo. Ang bigat ng pangalang Silverio ay tila isang tanikalang nakapulupot sa kanyang leeg, palaging nagpapaalala na bawat kilos niya ay may kapalit na reputasyon. Ngunit sa kabila ng galit niya sa kanyang lolo, may isang bagay na mas nanggugulo sa kanyang isipan—si Ethan. "Bakit ba siya nakikisabat?" inis na bulong niya sa hangin. Sinubukan niyang mag-isip ng mga rason kung bakit dapat niyang kamuhian ang abogado. Dapat ay naiinis siya rito dahil sa pagiging strikto nito, sa pagsusumbong nito, at sa mapang-uyam nitong tono sa hapag-kainan. Pero sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, hindi ang galit na mukha ni Ethan ang nakikita niya. Ang naaalala niya ay ang huling sandali sa study room—ang mainit na titigan nila, ang amoy ng sandalwood na tila nanunuot pa rin sa kanyang ilong, at ang paraan ng pagbigkas ni Ethan sa kanyang pangalan na tila may ibang kahulugan. "No... hindi pwede," giit niya sa sarili habang mariing napapapikit. Hinalos niya ang kanyang mukha, pilit na itinataboy ang imahe ng lalaki. "Guardian mo siya, TJ. Tauhan siya ni Lolo. At higit sa lahat, napaka-arogante niya! Hindi pwedeng ganito ang nararamdaman mo." Agad siyang nagtungo sa banyo para mag-shower, umaasang ang malamig na tubig ay makakatulong para gumaan ang pakiramdam niya at mahugasan ang tensyong namuo sa hapag-kainan. Pagkatapos, nagsuot lang siya ng kanyang nakasanayang pambahay—isang loose na crop top at maiksing short na komportable para sa pagtulog. Nahiga siya sa malambot na kama, ngunit kahit ilang beses siyang bumaling sa kaliwa’t kanan, tila nakaukit na sa kanyang balintataw ang mukha ni Ethan. Ang paraan ng pagtitig nito, ang boses nito... bawat alaala ay tila isang multong bumubuntot sa kanya. "This can't be..." bulong niya sa dilim. Hindi na niya nakayanan ang katahimikan ng kwarto kaya agad siyang bumangon. Bumaba siya ng hagdan at nagtungo sa kusina para uminom ng tubig, umaasang mapapawi nito ang panunuyo ng kanyang lalamunan. Doon, napansin niya ang malamlam na ilaw sa labas, malapit sa swimming pool. Dahan-dahan siyang lumabas at naupo sa gilid ng pool. Inilubog niya ang kanyang mga paa sa malamig na tubig habang pinagmamasdan ang repleksyon ng buwan. Tahimik ang paligid, ang tanging maririnig ay ang banayad na agos ng tubig at ang huni ng mga kuliglig. Sa gitna ng katahimikang iyon, hindi na niya namalayan ang unti-unting pagpatak ng kanyang mga luha. Ang bigat ng pressure mula sa kanyang lolo at ang nakakalitong emosyon para kay Ethan ay unti-unti nang bumabasag sa kanyang katatagan. Sa hindi kalayuan, mula sa veranda ng kanyang silid, nakatanaw si Don Ricardo sa kanyang apo. Nakita niya ang binalot na lungkot sa balikat ni TJ, at sa unang pagkakataon, nakaramdam siya ng bahagyang kurot ng guilt. "Masyado na ba akong mahigpit?" tanong ni Don Ricardo sa sarili. Napahawak siya nang mahigpit sa railings ng veranda. "Pero para sa iyo rin ang ginagawa ko, TJ... Nangako ako sa Daddy mo na magiging maayos ang buhay mo rito sa poder ko." Para sa matanda, ang pagiging strikto ay ang tanging paraan na alam niya para protektahan ang bukas ng kanyang nag-iisang apo, kahit na ang kapalit nito ay ang distansya sa pagitan nilang dalawa. Samantala, si Ethan ay papunta sana sa sariling silid nang mapansin niyang bahagyang nakabukas ang pinto ng kwarto ni TJ. Agad siyang naalarma. Sinilip niya ang loob at nang makitang wala ang dalaga, mabilis siyang bumaba at nilibot ang buong mansyon. "TJ?" tawag niya sa mahinang boses, hanggang sa mahagip ng kanyang paningin ang pigura ng dalaga sa may pool. "Hey, anong ginagawa mo rito?" bungad ni Ethan habang papalapit. "Late na, umakyat ka na at matulog." Napalingon si TJ sa kanya, mabilis na pinunasan ang mga bakas ng luha pero hindi nakatakas ang pamumula ng kanyang mga mata sa paningin ng abogado. "Bakit, bawal ba ako rito?" inis na wika ni TJ, pilit na ibinabalik ang kanyang depensa. "Hindi naman sa ganoon, pero baka mamaya kung ano na naman ang maisip mo rito sa labas," sagot ni Ethan, sinusubukang maging mahinahon. "Umakyat ka na at matulog, maaga pa ang pasok mo bukas." "Bakit hindi ikaw ang matulog?" balik na tanong ni TJ. "Mukhang pagod na pagod ka na rin naman sa akin. Pwede ba, hindi ako aalis, okay? Gusto ko lang mapag isa rito." Nanatiling nakaupo si TJ, matigas ang paninindigan at walang balak sumunod. Alam ni Ethan na kapag ganito ang mood ng dalaga, walang saysay ang pakikipagtalo. Imbes na pilitin ito, humila si Ethan ng isang upuan sa hindi kalayuan at naupo. "Fine. Dito lang ako," seryosong wika ni Ethan habang nakatingin sa malayo, ngunit ang atensyon ay nasa bawat galaw ni TJ. "Babantayan kita." "Bahala ka sa buhay mo," matabang na wika ni TJ. Ipinako niya ang kanyang tingin sa tubig ng pool, pilit na binabalewala ang presensya ng lalaki sa kanyang likuran. Akala niya ay susuko rin si Ethan at iiwan siya, ngunit lumipas ang ilang minuto at nararamdaman niya pa rin ang matikas na pigura nito na tila isang aninong hindi umaalis sa kanyang pwesto. Ang katahimikan sa pagitan nila ay hindi nakaka-relax; sa halip, ito ay punong-puno ng tensyon na tila nanunuot sa kanyang balat. Hindi mapakali si TJ. Ramdam niya ang bawat paghinga ni Ethan at ang bigat ng pagbabantay nito. Sa huli, hindi na niya natagalan ang pakiramdam na may matang nakamasid sa bawat galaw niya. Padabog siyang bumuntong-hininga at biglang tumayo. "Fine! Magpakasawa ka dyan!" Hindi na niya hinintay ang sagot ni Ethan. Mabilis siyang naglakad pabalik sa loob ng mansyon, ang kanyang mga hakbang ay mabilis at tila tumatakas mula sa isang bagay na hindi niya kayang pangalanan. Nilampasan niya ang sala at mabilis na pumanhik sa itaas, iniwan ang abogado na mag-isa sa dilim. Naiwan si Ethan sa gilid ng pool. Pinanood niya ang pag-alis ni TJ hanggang sa mawala ito sa kanyang paningin. Sa ilalim ng malamlam na ilaw, huminga siya nang malalim at napahilot sa kanyang sentido. Ang pagbabantay sa dalaga ay tila mas mahirap pa kaysa sa pagharap sa pinaka-komplikadong kaso sa korte—hindi dahil sa kakulitan nito, kundi dahil sa paunti-unting pagguho ng sarili niyang mga pader sa tuwing malapit ito sa kanya. Nanatili siyang nakatitig sa tubig, kung saan ang kaninang repleksyon ni TJ ay tila naiwan pa rin sa kanyang isipan.