K1

ELARIA BLACKWELL “Love… kumain ka na. Ipinagluto kita ng paborito mong ulam,” malambing kong sabi sa asawa kong si Patrick. “Salamat pero busog pa ako. Kumain ako after meeting,” aniya bago umakyat ng hagdan at diretsong pumasok sa kuwarto namin. Napatigil ako sa kinatatayuan ko habang hawak pa rin ang sandok. Ilang oras kong inihanda ang hapunan niya dahil alam kong paborito niya ang niluto ko. Hindi naman ako umaasang pupurihin niya ako o pasalamatan nang sobra. Pero kahit papaano, gusto ko sanang makasabay siyang kumain. Ilang Linggo na rin kasi kaming halos hindi nagkakausap nang maayos dahil palagi siyang abala sa trabaho. Ibinaba ko ang sandok at tumingin sa hapag-kainan. Nandoon pa rin ang lahat ng pagkain na inilagay ko sa mesa. Maayos kong inayos ang mga plato at kubyertos bago ko siya tinawag. Umaasang makakakain kami nang sabay. Pero ngayon, ako na naman ang naiwan. “Patrick…ano ba ang nangyayari sa iyo? Bakit bigla kang naging malamig sa akin?” hindi ko mapigilang tanong sa sarili. Hindi na ako nagtanong pa kung bakit hindi niya sinabi sa akin na kakain siya sa labas. Baka nakalimutan lang niya. Baka hindi niya naisip na naghihintay ako. Pinilit kong huwag bigyan ng malaking kahulugan ang simpleng bagay na iyon. Kumuha ako ng sarili kong pagkain at umupo sa dining table. Tahimik akong kumain habang nakatingin sa bakanteng upuan sa harap ko. Ilang beses kong pinilit ngumiti sa sarili ko dahil ayokong maapektuhan ng ganitong kaliit na bagay ang buong gabi ko. Asawa ko si Patrick at mahal ko siya. Ayokong maging dahilan ang mga simpleng tampuhan para magkaroon kami ng problema. Nang matapos akong kumain, inayos ko ang mesa. At pinakain sa mga kasambahay ang mga natirang pagkain. Pagkatapos ay umakyat ako sa kuwarto namin. Nakita ko si Patrick na nakahiga sa kama habang abala sa cellphone niya. Nakasuot na siya ng pambahay na damit at tila wala nang balak lumabas pa. Umupo ako sa gilid ng kama at ilang sandaling pinagmasdan siya. “Pagod ka ba? Gusto mo bang ipaghanda kita ng tubig o coffee? Kung gusto mo, puwede rin kitang ipagawa ng light snack para hindi ka matulog nang walang laman ang tiyan. Alam kong sinabi mong busog ka, pero baka magutom ka mamaya,” malambing kong tanong habang maingat na hinahawakan ang braso niya. “Pagod lang ako, Elaria. Wala akong kailangan. Gusto ko lang talagang magpahinga ngayong gabi dahil maaga pa ulit akong aalis bukas. Huwag mo na akong alalahanin at matulog ka na rin,” sagot niya habang hindi pa rin inaalis ang tingin sa cellphone niya. Tumango ako at hindi na siya kinulit. Humiga ako sa tabi niya at ilang sandaling nanatiling tahimik. Gusto ko sanang makipag-usap sa kanya tungkol sa araw niya, pero parang hindi magandang oras para gawin iyon. Kaya hinayaan ko na lang siyang magpahinga. Lumipas ang ilang minuto at napansin kong hindi pa rin niya ibinababa ang cellphone. Nakatalikod ako sa kanya habang nakahiga, ngunit ramdam kong gising pa rin siya. Dahan-dahan akong bumaling sa kanya at lumapit. Niyakap ko siya mula sa gilid at ipinatong ang ulo ko sa dibdib niya. Hindi ako nagsalita agad. Gusto ko lang maramdaman na malapit siya sa akin. “Patrick, okay lang ba tayo? Parang ang layo mo nitong mga nakaraang linggo. Baka may problema ka sa trabaho na hindi mo masabi sa akin, pero kung ganoon man, puwede mo naman akong kausapin. Hindi ko naman hinihinging sabihin mo sa akin lahat, gusto ko lang malaman kung may magagawa ako para makatulong sa iyo,” mahinahon kong sabi habang nakayakap sa kanya. Sandali siyang natahimik bago niya ibinaba ang cellphone. “Wala tayong problema. Pagod lang talaga ako, Elaria. Please, huwag muna ngayon. Gusto ko lang matulog at ayokong pag-usapan ang kahit ano dahil kailangan kong gumising nang maaga bukas. Sana maintindihan mo,” sabi niya habang marahan niyang inalis ang braso kong nakayakap sa kanya. Napalunok ako ng laway. Hindi naman masakit ang sinabi niya. Hindi naman niya ako sinigawan o itinulak. Pero hindi ko maipaliwanag kung bakit parang ang bigat ng simpleng pagtanggal niya sa kamay ko. Dahan-dahan akong bumalik sa aking puwesto. “Sige. Sorry kung naistorbo kita. Matulog ka na,” mahina kong sagot habang tinalikuran siya. Hindi na ako nagsalita pa. Ilang minuto akong nakahiga habang nakapikit. Pinipilit kong matulog pero hindi ko magawa. Paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang mga nangyayari sa amin nitong mga nakaraang linggo. Noong bagong kasal kami, hindi ganito si Patrick. Palagi niya akong tinatanong kung kumain na ba ako. Minsan, kahit pagod siya sa trabaho, hinihintay niya akong matapos sa ginagawa ko para sabay kaming kumain. Kapag may gusto akong puntahan, siya mismo ang nagyayaya sa akin. Hindi naman siya ganoon ka-sweet na asawa, pero ramdam ko noon na mahalaga ako sa kanya. Ngayon, parang nagbago ang lahat. Hindi ko alam kung kailan nagsimula. ….. Kinabukasan, paggising ko, wala na si Patrick sa tabi ko. Napaupo ako sa kama at napatingin sa orasan. Agad akong bumaba para itanong sa mga kasambahay kung umalis na ba siya. “Ma'am, umalis na po si Sir Patrick kanina pa. Sinabi niya po na may maaga siyang meeting kaya hindi na po siya nagpa-breakfast,” sagot ng kasambahay habang nag-aayos ng mesa. “Ah, okay. May sinabi ba siyang oras kung kailan siya uuwi?” tanong ko. “Wala po, Ma'am. Sinabi lang po niya na marami siyang meeting ngayong araw.” “Okay. Salamat.” Umupo ako sa dining table at tahimik na kumain mag-isa. Hindi ko alam kung bakit nalungkot ako nang malaman kong hindi man lang niya ako ginising bago umalis. Sanay naman akong umaalis siya papunta sa trabaho, pero dati ay kahit ilang minuto lang, kinakausap niya muna ako. Ngayon, parang hindi na niya kailangan iyon. ….. Lumipas ang maghapon na wala akong ibang ginawa kundi manatili sa bahay. May mga kasambahay naman ako, may lahat ng kailangan ko at hindi ko kailangang problemahin ang pera, pero hindi ko maiwasang makaramdam ng pagkabagot. Ilang beses ko nang sinabi kay Patrick na gusto kong magkaroon ng sarili kong ginagawa. Kahit maliit na negosyo lang o kahit trabaho na puwedeng gawin mula sa bahay. Pero palagi niyang sinasabi na wala akong kailangang patunayan dahil sapat na ang pera niya para sa aming dalawa. Para sa kanya, dapat nasa bahay lang ako. Noong una, hindi ko iyon pinansin. Mahal ko siya kaya hindi ko naisip na malaking bagay ang hindi pagtatrabaho. Pero habang tumatagal, napapansin kong parang lalo akong nawawalan ng sariling mundo. Kaya nang dumating si Ara nang hapong iyon, naging mas magaan kahit papaano ang pakiramdam ko. “Girl, parang ang tahimik mo. May nangyari ba?” tanong niya habang umupo sa sofa. “Wala naman. Bored lang ako. Ikaw nga, ang dami mong ginagawa. Samantalang ako, halos buong araw lang akong nasa bahay. Kapag sinasabi kong gusto kong magtrabaho o gumawa ng business, ayaw ni Patrick. Sinasabi niya na hindi ko naman kailangan dahil mayaman siya at kaya naman niya akong buhayin,” sagot ko habang inaayos ang buhok ko. “Hindi ko maintindihan kung bakit ayaw niyang magkaroon ka ng sariling ginagawa. Hindi naman ibig sabihin na gusto mong magtrabaho ay kulang ang ibinibigay niya sa iyo. Ako nga, successful na ako sa business ko pero hindi ibig sabihin noon na hindi ko na kailangan ang asawa ko. Magkaiba lang ang gusto natin sa buhay,” sabi ni Ara habang nakatingin sa akin. “Tama ka. Kaya nga minsan naiisip ko na sana may ginagawa rin ako. Hindi naman ako humihingi ng pera kay Patrick. Gusto ko lang magkaroon ng sarili kong pinagkakaabalahan. Pero ayaw niya talaga,” sagot ko. Sandali niya akong pinagmasdan bago siya bahagyang yumuko. “Elaria, may isa pa akong gustong itanong sa iyo. Kumusta ba talaga kayo ni Patrick? Hindi lang ngayon. I mean, lately. Napapansin kong kapag kinukuwento mo siya sa akin, parang hindi ka na kasing saya gaya dati,” seryosong tanong niya. Hindi ako agad nakapagsalita. Tumingin ako sa malaking bintana ng sala. Tanaw mula roon ang malawak na hardin ng bahay namin. Maganda ang buhay ko kung tutuusin. Mayaman ang asawa ko, maganda ang bahay namin at wala akong kailangang ipag-alala tungkol sa pera. Pero bakit parang may kulang? “Hindi ko alam, Ara. Siguro nag-o-overthink lang ako. Pero nitong mga nakaraang linggo, parang may nagbago sa kanya. Madalas siyang umuwi nang late, hindi na niya ako kinakausap gaya ng dati at parang lagi siyang may ibang iniisip. Hindi ko alam kung trabaho lang ba talaga ang dahilan,” sabi ko habang pinipilit kong maging kalmado. Napabuntong-hininga ako bago ko tuluyang sinabi ang bagay na ilang araw ko nang pilit itinatago sa sarili ko. “Pero kung tatanungin mo ako kung ano talaga ang nararamdaman ko, malakas ang kutob ko na may ibang babae si Patrick.”