K3

ELARIA "Love... kumain na tayo," wika ko nang bumaba ng hagdan si Patrick. Katatapos ko lang ihanda ang almusal namin. Talagang maaga akong nagising para ipaghanda siya. Alam kong madalas siyang abala sa trabaho at kung minsan ay nakakalimutan na niyang kumain sa tamang oras, kaya sinisikap kong maihanda ang mga pagkaing gusto niya. Ngunit pagdating niya sa dining area, hindi man lang siya nagpakita ng interes sa pagkaing nasa mesa. "Wala akong gana. May aasikasuhin pa ako sa office, kaya kape na lang muna ako," sagot niya habang dumiretso sa coffee maker. Napatingin ako sa mga pagkaing inihanda ko. May bacon, scrambled eggs, toast, at sariwang prutas. Sinigurado ko pang maihanda ang paborito niyang kape dahil gusto ko sanang makasabay siyang kumain bago siya umalis. Hindi ko naman hinihiling na palagi niya akong pasalamatan sa mga ginagawa ko para sa kanya. Gusto ko lang maramdaman na kahit papaano ay pinahahalagahan niya ang pagsisikap ko. "Pero hindi ka pa naman kumakain. Kahit kaunti lang, Love. Hindi rin maganda sa katawan mo kung puro kape lang ang laman ng tiyan mo, lalo na't alam kong marami kang gagawin sa buong araw," pakiusap ko habang lumalapit sa kanya. "Elaria, sinabi ko nang wala akong gana. Hindi ko kailangang piliting kumain kung busog pa ako. Kung gusto mong mag-almusal, kumain ka na lang. I have to leave in a few minutes," sagot niya bago kinuha ang tasa ng kape. Natahimik ako. Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang kahirap para sa kanya ang tanggapin ang simpleng pag-aalala ko. Hindi ko naman siya pinipilit na ubusin ang lahat ng pagkain. Gusto ko lang sana siyang makasabay kahit ilang minuto dahil bihira na kaming magkaroon ng oras para sa isa't isa. Napatingin ako sa sofa sa sala at nakita kong naroon si Evander. Tahimik lamang siyang nakaupo habang hawak ang cellphone niya. Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na naroon o kung narinig niya ba ang pag-uusap namin ng asawa ko. Gayunman, nang bahagya siyang tumingin sa direksiyon namin, agad kong iniwas ang aking mga mata. Ayokong may ibang makasaksi sa ganitong sitwasyon namin ni Patrick, lalo na ang kapatid nito. Bagong salta pa lamang si Evander sa bahay. At ayokong isipin niyang hindi maayos ang pagsasama naming mag-asawa. "Fine. Ingat ka na lang sa pagpunta sa office. Huwag mong kalimutang kumain mamaya kapag nagutom ka na," sabi ko habang pilit na ngumiti. "Yeah. I'll see you later," sagot ni Patrick habang kinukuha ang susi ng sasakyan niya. Hindi na niya hinintay ang iba ko pang sasabihin. Naglakad siya patungo sa pintuan at tuluyang lumabas ng bahay. Narinig ko ang pag-andar ng sasakyan niya makalipas ang ilang sandali, hanggang sa tuluyan na itong nawala sa aking pandinig. Nanatili akong nakatayo sa tabi ng dining table. Tiningnan ko ang pagkain at marahang hinila ang isang upuan bago umupo. Hindi ko na napigilan ang mapabuntong-hininga habang pinagmamasdan ang bakanteng puwesto sa harap ko. "Ma'am Elaria, ipaglalagay ko na po ba sa refrigerator ang ibang pagkain?" tanong ng kasambahay na lumapit sa mesa. "Oo, pakilagay na lang. Salamat," sagot ko bago kumuha ng tinapay. Sinubukan kong kumain, pero hindi ko maalis sa isip ang naging pakikitungo ni Patrick sa akin. Hindi ito ang unang pagkakataong tinanggihan niya ang pagkaing inihanda ko. Ilang beses na rin niya akong hindi sinabayan sa hapunan at madalas ay hindi ko na alam kung anong oras siya uuwi. Kapag tinatanong ko naman kung kumusta ang araw niya, kadalasan ay pagod lamang ang isinasagot niya. Alam kong marami siyang responsibilidad bilang isang Valerius. Malaki ang negosyo ng pamilya nila at hindi biro ang mga tungkuling kailangan niyang gampanan. Naiintindihan ko iyon, kaya hangga't maaari ay hindi ko siya ginugulo kapag abala siya. Ngunit minsan, naiisip ko kung kailan niya ako bibigyan ng oras bilang asawa niya. "Okay ka lang ba?" Napalingon ako nang marinig ang boses ni Evander. Nakatayo na siya sa tabi ng mesa at nakatingin sa akin. Hindi ko namalayang lumapit na pala siya mula sa sala. "Yes, I'm fine. Bakit mo naman naitanong?" sagot ko habang bahagyang inaayos ang pagkakaupo ko. Umupo siya sa bakanteng upuan sa kabilang panig ng mesa. "Napansin ko lang na parang bigla kang natahimik pagkatapos umalis ni Patrick. Kanina pa kita nakikitang naghahanda ng pagkain, pero hindi man lang siya kumain. Ganoon ba talaga ang kapatid ko? Madalas ba siyang tumanggi sa mga inihahanda mo at umalis nang hindi man lang kayo nagkakasabay sa pagkain?" tanong niya habang maingat na pinagmamasdan ang mukha ko. Hindi ko inaasahang iyon ang itatanong niya. Saglit akong napatingin sa kanya bago muling ibinalik ang tingin ko sa plato. Hindi ko alam kung gaano karami ang dapat kong sabihin. Kapatid siya ni Patrick, at ayokong isipin niyang nagrereklamo ako tungkol sa asawa ko sa likod nito. "Minsan lang naman. Marami kasi siyang ginagawa sa office, kaya naiintindihan ko kung bakit wala siyang gana o kung bakit kailangan niyang umalis agad. Hindi rin naman niya kasalanan kung talagang pagod siya," sagot ko habang pilit na ngumiti. Bahagyang kumunot ang noo ni Evander. "I understand that he's busy, pero hindi naman ibig sabihin na kailangan niyang kalimutan ang sarili niya, pati na rin ang mga taong nag-aalala sa kanya. Asawa ka niya, Elaria. Natural lang na gusto mong makasabay siyang kumain o makausap siya kahit ilang minuto. Hindi naman siguro ganoon kahirap gawin iyon," sabi niya habang sumandal sa upuan. Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung bakit tila mas lalo akong nalungkot nang marinig ang sinabi niya. Marahil dahil iyon mismo ang gusto kong marinig mula kay Patrick. Hindi ko naman hinihiling na isantabi niya ang trabaho niya para sa akin. Gusto ko lang maramdaman na may lugar pa rin ako sa buhay niya sa kabila ng lahat ng responsibilidad niya. "Maybe I'm just expecting too much from him. Ayokong maging dagdag na problema niya dahil lang gusto kong makasama siya. Alam kong marami siyang kailangang asikasuhin, kaya sinusubukan kong maging mabuting asawa at intindihin ang sitwasyon niya," mahinahon kong sagot habang pinaglalaruan ang kutsara sa aking kamay. "Being a good wife doesn't mean you have to keep all your feelings to yourself. Hindi ka naman humihingi ng kung ano-anong bagay sa kanya. Gusto mo lang ng kaunting oras at atensyon mula sa asawa mo. I don't think there's anything wrong with that," sagot ni Evander habang nanatili ang tingin niya sa akin. Hindi ako agad nakasagot. Sa halip, napangiti ako nang bahagya at ibinaba ang kutsara. Nakakailang marinig ang ganoong mga salita mula sa taong ilang araw ko pa lamang nakikilala nang lubusan, lalo na't ang asawa ko mismo ay tila hindi na napapansin ang mga simpleng bagay na ginagawa ko para sa kanya. "Thank you. Pero ayokong masanay kang marinig akong nagrereklamo tungkol sa kapatid mo. Mahal ko si Patrick, at gusto ko lang naman na maging maayos kami. Baka kailangan lang talaga namin ng mas maraming oras para sa isa't isa," sabi ko habang pilit na pinananatili ang ngiti sa aking mga labi. Tumango si Evander at hindi na ako kinulit pa. Sa halip, tumingin siya sa mga pagkaing nasa mesa at saka muling bumaling sa akin. "Well, kung hindi niya kayang kumain, sayang naman kung masasayang ang niluto mo. Pwede ba akong kumain? Hindi pa rin ako nag-aalmusal. At mukhang masarap naman ang mga inihanda mo," sabi niya habang bahagyang ngumiti. Napatingin ako sa kanya bago tuluyang napangiti. "Of course. Kumuha ka lang. Marami pa naman. Hindi ko rin alam kung gaano karami ang kakainin mo, kaya nagluto ako ng sapat para sa ating lahat," sagot ko habang inaabot sa kanya ang isang malinis na plato. Tinanggap niya iyon at nagsimulang kumuha ng pagkain. Habang pinagmamasdan ko siyang kumain, kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko. Hindi man ako nakasabay sa almusal ng asawa ko, kahit papaano ay hindi nasayang ang mga inihanda ko. Hindi ko alam kung gaano katagal mananatili si Evander sa bahay namin o kung paano magbabago ang araw-araw kong buhay ngayong may kasama na kaming ibang tao. Ang alam ko lang, sa simpleng paglapit niya at pagtatanong kung ayos lang ako, may isang taong nakapansin sa lungkot na pilit kong itinatago. At sa ngayon, sapat na muna iyon para kahit papaano ay gumaan ang umagang iyon para sa akin.