Tiga minggu sudah berlalu sejak Bapak Ijah bergabung dengan koperasi. Kebun kopi tua makin hidup. Bapak Ijah rajin banget. Setiap pagi dia udah di kebun sebelum matahari naik. Jalannya pelan-pelan pake tongkat, tapi semangatnya kayak orang muda.
Ijah sering ngeliat bapaknya dari kejauhan sambil nahan tangis. Selama bertahun-tahun dia nggak pernah liat bapaknya sebahagia ini.
"Neng Ipah..." Ijah manggil suatu pagi. "Abdi hoyong hatur nuhun."
Ipah yang lagi nyeduh kopi, nengok. "Kanggo naon, Jah?"
Ijah nunduk. "Kanggo sadayana. Kanggo Bapa. Kanggo..." dia berhenti, matanya berkaca-kaca. "...kanggo masihan Bapa kasempetan."
Ipah memeluknya. "Jah... anjeun henteu kedah hatur nuhun. Bapa anjeun bagian tina kulawarga."
Ijah nangis di pelukan Ipah. "Neng... abdi..."
"Aya naon, Jah?" tanya